Brief van Edouard Carmignac

Beste beleggers,

In januari deelde ik mijn optimisme over onze investeringsvooruitzichten voor de lange termijn met u. Maar plotseling was er een grote tegenvaller. De Iraanse crisis heeft de vooruitzichten abrupt vertroebeld. De olieprijzen zijn bijna verdubbeld en de heropening van de Straat van Hormuz blijft onzeker. Escalatierisico's nemen toe, zowel voor de instabiliteit in het Midden-Oosten als voor een vertraging van de wereldeconomie.

En toch hebben de aandelen- en obligatiemarkten, ondanks het catastrofale verhaal dat door de media werd aangewakkerd, het hoofd koel gehouden. Is het zelfgenoegzaamheid of is de crisis minder destabiliserend dan de krantenkoppen suggereren?

Van onze kant lijkt het absoluut noodzakelijk om een weloverwogen optimisme te handhaven, voornamelijk om de volgende redenen:

• Tijdens zijn tweede termijn heeft Donald Trump een voorliefde getoond voor coitus interruptus terugtrekkingen. Of het nu gaat om tarieven, interventie in Venezuela of nu Iran, hij lijkt grote moeite te hebben om zijn initiatieven tot een goed einde te brengen. Maar is dit zo betreurenswaardig? In werkelijkheid gedraagt hij zich als een zakenman die instinctief voelt hoe ver hij kan bluffen. Het probleem met dit conflict is dat de Iraanse leiders niet ontvankelijk zijn voor de uitspraken van een levenslange pokerspeler. Dit bemoeilijkt ontegenzeggelijk het starten van onderhandelingen om de crisis op te lossen. Maar uiteindelijk moet het verstand in de niet al te verre toekomst zegevieren, gezien de hoge kosten van het verlengen van dit conflict voor alle betrokken partijen.
• De doorslaggevende bedreiging voor de veerkracht van de markt is niet noodzakelijk de meest besproken. Naar onze mening zou een radicale verschuiving in de renteverwachtingen van de centrale bank een groot risico kunnen vormen voor de algemene economische activiteit en marktwaarderingen. Nog maar drie maanden geleden werd verwacht dat de Fed dit jaar drie renteverlagingen zou doorvoeren. Vandaag wordt er niets verwacht. Wat de ECB betreft, zijn de verwachtingen verschoven van stabiliteit of zelfs een lichte daling van de beleidsrente naar drie verhogingen. Is deze ommekeer in verwachtingen gerechtvaardigd? Zeker, de aanzienlijke stijging van de olie- en gasprijzen wakkert de inflatoire druk aan. Dit kan inderdaad zorgwekkend worden als het conflict aanhoudt en zogenaamde „tweede-ronde-effecten” veroorzaakt. Maar daarbij wordt voorbijgegaan aan het feit dat een blijvende verdubbeling van de energieprijzen onvermijdelijk zou leiden tot een duidelijke groeivertraging, omdat dit een tweeledig effect heeft op het beschikbare inkomen van consumenten en de bedrijfsmarges. Het is dan ook redelijk om te verwachten dat de leerlingen van de heer Trichet buitenspel zullen worden gezet.

Als investeerders mogen we nooit vergeten dat wanorde op lange termijn waarde niet vernietigt, maar herverdeelt. Sommige activa worden riskanter, andere worden onmisbaar. Dit is duidelijk het geval met de steeds betere vooruitzichten voor groene energie en de noodzaak voor zowel Europa als de Golfstaten om hun defensiecapaciteiten te versterken - een noodzaak die ook geldt voor goederen die betrokken zijn bij onze voedselvoorziening en industriële fundamenten. Dit zijn veelbelovende thema's die de komende maanden als leidraad zullen dienen voor de opbouw van onze portefeuilles, samen met onze kernbelangen in die technologiebedrijven die bijdragen aan de krachtige en nog steeds onderschatte opkomst van augmented intelligence.

Als portefeuillebeheerders zullen we ons meer dan ooit blijven richten op het identificeren van kansen, en niet zozeer op het vermijden van chaos.

Met vriendelijke groeten,