Brief van Edouard Carmignac

Beste beleggers,

In januari heb ik mijn optimisme over onze investeringsvooruitzichten op lange termijn met u gedeeld. Wat een tegenslag ineens! De crisis in Iran heeft de vooruitzichten plotseling vertroebeld. De olieprijzen zijn bijna verdubbeld en de Straat van Hormuz is grotendeels geblokkeerd. Het risico op escalatie neemt toe, zowel wat betreft de instabiliteit in het Midden-Oosten als wat betreft een vertraging van de wereldeconomie.

En toch, ondanks het rampscenario dat door de media wordt gevoed, zijn de aandelen- en obligatiemarkten kalm gebleven. Is het zelfgenoegzaamheid of is de crisis minder ontwrichtend dan de krantenkoppen doen vermoeden?

Wat ons betreft lijkt het van groot belang om een gematigd optimisme te behouden, vooral om de volgende redenen:

• Tijdens zijn tweede ambtstermijn heeft Donald Trump laten zien dat hij er een voorliefde op nahoudt om op het laatste moment terug te krabbelen. Of het nu gaat om tarieven, ingrijpen in Venezuela of nu Iran, hij lijkt er grote moeite mee te hebben zijn initiatieven tot een goed einde te brengen. Maar is dat dan zo erg? In werkelijkheid gedraagt hij zich als een zakenman die instinctief aanvoelt hoever hij zijn bluf kan doorzetten. Het probleem bij dit conflict is dat de Iraanse leiders niet openstaan voor de uitspraken van een doorgewinterde pokerspeler. Het staat buiten kijf dat dit het op gang brengen van onderhandelingen om de crisis op te lossen bemoeilijkt. Maar uiteindelijk zou het gezond verstand in de nabije toekomst de overhand moeten krijgen, gezien de hoge kosten die het voortduren van dit conflict voor alle betrokken partijen met zich meebrengt.
• De grootste bedreiging voor de veerkracht van de markt is niet per se degene waarover het meest wordt gesproken. Naar onze mening zou een ingrijpende verschuiving in de renteverwachtingen ten aanzien van de centrale bank een groot risico kunnen vormen voor de algemene economische activiteit en de marktwaarderingen. Nog maar drie maanden geleden werd verwacht dat de FED dit jaar drie renteverlagingen zou doorvoeren. Vandaag worden er geen verwacht. Wat de ECB betreft, zijn de verwachtingen verschoven van stabiliteit of zelfs een lichte daling van de beleidsrente naar drie renteverhogingen. Is deze ommekeer in de verwachtingen gerechtvaardigd? Het is duidelijk dat de forse stijging van de olie- en gasprijzen de inflatiedruk weer aanwakkert. Dit kan inderdaad zorgwekkend worden als het conflict aanhoudt en zogenaamde “tweederonde-effecten” veroorzaakt. Maar daarbij wordt voorbijgegaan aan het feit dat een blijvende verdubbeling van de energieprijzen onvermijdelijk zou leiden tot een aanzienlijke groeivertraging, vanwege de dubbele impact op het beschikbare inkomen van consumenten en de marges van bedrijven. Het is dan ook redelijk om te verwachten dat de volgelingen van de heer Trichet aan de zijlijn zullen komen te staan.

Als beleggers mogen we nooit vergeten dat onrust op de lange termijn geen waarde vernietigt, maar deze juist herverdeelt. Sommige activa worden risicovoller, andere worden onmisbaar. Dit geldt duidelijk voor de steeds gunstigere vooruitzichten voor groene energie en de noodzaak voor zowel Europa als de Golfstaten om hun defensiecapaciteiten te versterken – een noodzaak die zich ook uitstrekt tot goederen die van belang zijn voor onze voedselvoorziening en industriële basis. Dit zijn veelbelovende thema’s die de komende maanden als leidraad zullen dienen bij de samenstelling van onze portefeuilles, naast onze kernposities in die technologiebedrijven die bijdragen aan de krachtige en nog steeds onderschatte opmars van augmented intelligence.

Als portfoliomanagers blijven we ons meer dan ooit richten, niet op het vermijden van chaos, maar op het benutten van de kansen die daaruit voortkomen.

Met vriendelijke groeten,